|
درباره وبلاگ رنگین کمان پاداش کسی هست که تا آخرین لحظه زیر باران بایستد. آرشيو وبلاگ پيوندها نويسندگان |
رنگين كمون
گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی* باقلم نقش حبابی برلب دریا کشید
پنجشنبه 25 اسفند 1390 :: 09:26 :: نويسنده : shamdan
شب است ومن کناره پنجره خیالم نشسته ام. میخاهم ستاره های دلم رابشمارم. امانه انگارآسمان دلم دیگرصاف نیست. دلم تنگ است انگارگمشده ای دارم یک گمشده ای همیشگی ماندگار به خودمی نگرم دستهایم بوی خستگی می دهند بوی تنهایی بوی کویر. ودیدگانم خالی ازقطرات باران خورده است. می روم کنارحوض دلم ودست می برم ویک مشت نور را روی صورتم می پاشم قطرات نور ازلابه لای انگشتانم به بیرون می چکد وشیشه شفاف دلم موج برمی دارد وشیطان رویش رابه من می کند ومی گویدتوتب داری هذیان می گویی. جوابش می دهم می دانم بایدروزی پنج باراشک بریزم هرشش ساعت یکبارعاشق شوم. می آیم داخل اتاق وجودم سجاده آسمان راپهن میکنم. دستهایم رابه خالق نشان می دهم وبه او می گویم که خالی است خشک وکویری. نهال سبزی درخیال دستهایم جوانه می زند بوی یاس می دهدبوی معراج بوی خدا وهمه جابوی عطرگل محمدی پخش می شود وحالامن می مانم ویک حس جاویدان بازهم دلم برای خداتنگ شده است
|
|||
|
|
نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید
کد ۶ رقمی ارسالشده به ایمیل و رمز عبور جدید را وارد کنید.
در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید
دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید