درباره وبلاگ

رنگین کمان پاداش کسی هست که تا آخرین لحظه زیر باران بایستد.
آخرین مطالب
پيوندها
نويسندگان
رنگين كمون
گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی* باقلم نقش حبابی برلب دریا کشید
سه‌شنبه 02 اسفند 1390 :: 16:17 ::  نويسنده : shamdan       

 

  

 

Seni Seviyorum



دوشنبه 01 اسفند 1390 :: 10:51 ::  نويسنده : shamdan       

 

سال ها رفت و هنوز
یک نفر نیست بپرسد از من
که تو از پنجره عشق چه ها میخواهی؟
صبح تا نیمه شب منتظری
همه جا می نگری
گاه با ماه سخن میگویی
راستی گمشده ات کیست؟
کجاست؟
صدفی در دریاست؟
نوری از روزنه ی فرداهاست؟
یا خداییست که از روز ازل ناپیداست؟

 

 



دوشنبه 01 اسفند 1390 :: 10:32 ::  نويسنده : shamdan       

 

 



دوشنبه 01 اسفند 1390 :: 09:15 ::  نويسنده : shamdan       

 

 

 

لیلی گفت: موهایم مشکی ست، مثل شب، حلقه حلقه و مواج،
 دلت توی حلقه های موی من است.
 نمی خواهی دلت را آزاد کنی؟
 نمی خواهی موج گیسوی لیلی را ببینی؟

 

 

 

 

 

مجنون دست کشید به شاخه های آشفته بید و گفت: نه نمی خواهم،
گیسوی مواج لیلی را نمی خواهم.

 دلم را هم.
لیلی گفت: چشمهایم جام شیشه ای عسل است، شیرین،
 نمی خواهی عکست را توی جام عسل ببینی؟
 شیرینی لیلی را؟ 
مجنون چشمهایش را بست و گفت: هزار سال است عکسم ته جام شوکران است، تلخ.
 تلخی مجنون را تاب می آوری؟
لیلی گفت: لبخندم خرمای رسیده نخلستان است.
 خرما طعم تنهایی ات را عوض می کند.
 نمی خواهی خرما بچینی؟
 مجنون خاری در دهانش گذاشت و گفت: من خار را دوستتر دارم.
 لیلی گفت: دستهایم پل است. پلی که مرا به تو می رساند. بیا و از این پل بگذر.
 مجنون گفت: اما من از این پل گذشته ام. آنکه می پرد دیگر به پل نیازی ندارد.
لیلی گفت: قلبم اسب سرکش عربی ست.

بی سوار و بی افسار.
عنانش را خدا بریده، این اسب را با خودت می بری؟

مجنون هیچ نگفت.
 
لیلی که نگاه کرد، مجنون دیگر نبود؛ تنها شیهه اسبی بود و رد پایی بر شن.

لیلی دست بر سینه اش گذاشت، صدای تاختن می آمد.





یکشنبه 30 بهمن 1390 :: 23:08 ::  نويسنده : shamdan       

 



یکشنبه 30 بهمن 1390 :: 21:59 ::  نويسنده : shamdan       

به راستی چقدرسخت است

 خندان نگه داشتن لب ها در زمان گریستن

قلب ها و تظاهر به خوشحالی در اوج غمگینی

وچه دشوار و طاقت فرساست گذراندن

روزهایی تنهایی و بی یاوری درحالی که تظاهر می کنی

هیچ چیز برایت اهمیت ندارد اما چه شیرین است

درخاموشی وتنهایی به حال خود گریستن

و باز هم نفرین به تو ای سرنوشت...



یکشنبه 30 بهمن 1390 :: 20:32 ::  نويسنده : shamdan       

 

graphics with confidence

یک عمر قفس بست مسیر نفسم را

حالا که دری هست مرا بال و پری نیست 

حالا که مقدر شده آرام بگیرم

سیلاب مرا برده و از من اثری نیست

بگذار که درها همگی بسته بمانند

وقتی که نگاهی نگران پشت دری نیست



یکشنبه 30 بهمن 1390 :: 20:13 ::  نويسنده : shamdan       

دوباره یک شب دیگردوباره تنهایی  

 دوباره این من واین امتدادیلدایی

ستاره می چکدازچشم های بسته صبح  

   میان بسترتاریک ناشکیبایی

امیدنرگسی ام آن حضورنامرئی است  

 غروب بی کسی ام آن طلوع رویایی

به پیشوازتومی ایم ای حقیقت سبز!   

چرابه خلوت پاییزی ام نمی ایی؟!

بیاطراوت شرقی!بیاوقسمت کن    

   میان پنجره هایک بهارزیبایی

غزل کم است وزمینی ای حافظ خون! 

  بخوان قصیده ای ازعشق های بالایی



یکشنبه 30 بهمن 1390 :: 15:51 ::  نويسنده : shamdan       

 

من سکوت را برگزیده ام

اماهیچکس سکوتم رابه چیزی نمی پندارند

به حرفی ناگفته به بغضی درگلو به اشارتی در راه زندگی

به هیچ نمی پندارند

ومن دراین اندیشه تلخم

که دیگر گفتارها

جای پندارهاراپرکرده اند

ودیگرکسی

 

صدای سنگین شکستن احساسهارانمی فهمد



یکشنبه 30 بهمن 1390 :: 15:10 ::  نويسنده : shamdan       

 

از من فاصله بگیر ….
هر بار که به من نزدیک می شوی
باور می کنم هنوز می شود زندگی را دوست داشت
از من فاصله بگیر ….
خسته ام از امیدهای کوتاه … !!!



   
 
   

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید