|
درباره وبلاگ رنگین کمان پاداش کسی هست که تا آخرین لحظه زیر باران بایستد. آرشيو وبلاگ پيوندها نويسندگان |
رنگين كمون
گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی* باقلم نقش حبابی برلب دریا کشید
یکشنبه 20 فروردین 1391 :: 23:26 :: نويسنده : shamdan
یکی بود یکی نبود زیر این گنبد گردون و کبود یه قصه مثل تموم قصه های نا تموم دنیا بود قصه ای که اولش شروع میشد با یک نگاه یه طرف نگاه پاک و دیگری پر از گناه یه دلی بود که کسی اونو نبرد به کسی دل نمی بست و از کسی گول نمی خورد اما روزی از روزای روزگار یه روز از روزای آفتابی آفریدگار آدم قصه ی ما نگاهی افتاد تو نگاش یه نفر نشسته بود عاشق و واله سر راش یه نفر که گفت بهش دوسش داره خیلی زیاد یه نفر که گفت به جزاون دیگه هیچی نمی خواد یه نفر که توی چشماش پر از اشک بی کسی بود یه نفر که توی حرفاش غم بی هم نفسی بود آدم قصه ی ما،حرفهای اونو شنید تو یه چشم به هم زدن خودشو آواره دید دید که بی اون نفسی توی تنش نیست دید امیدی واسه زنده موندنش نیست یه روزی قفل زبونشو شکستو یه گناه کرد گفت که من "دوست دارم" اما خیلـــــــــــــــی اشتباه کرد آخه یار بی وفاش که نبود عشق تو صداش گفت مگه جدی گرفتی حرفامو؟ تو به دل گرفتی اون دروغامو؟ دیگه این کارو نکن،دیگه هیچ دروغی رو باور نکن! عاشق قصه ی ما توی این لحظه شکست صدای شکستنش تو دل ابرا نشست باورش نمی شد این جدایی و دربدری باورش نمی شد این شکست و بی یاوری رو زیر رگبار جدایی شد یه پروانه ی خسته شد یه پروانه تنها که پرش به گل نشسته
یکشنبه 20 فروردین 1391 :: 13:33 :: نويسنده : shamdan
دلم گرفته آسمون نمي تونم گريه كنم شكنجه مي شم از خودم نمي تونم شكوَ كنم انگاري كوه قصه ها رو سينه من اومده آخ داره باورم ميشه خنده به ما نيومده خنده به ما نيومده دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترَم تو رو زگار بي كسي يه عمره كه در به درم حتي صداي نفسم ميگه كه توي قفسم من واسه آتش زدنت يه كوله بار شب بسم دلم گرفته آسمون يه كم منو حوصله كن منو كه از اين روزگار يه خورده كمتر گله كن منو به بازي ميگيرند عقربه هاي ساعتم برگهَ تقويم ميكنه لحظه به لحظه لعنتم آهاي زمين يه لحظه تو نفس نزن نه چرخ كه آرو بگيره يه آدم شكسته تن
دل من یه روز به دریا زد و رفت پاشنهء کفش فرارو ور کشید آستین همت رو بالا زد و رفت یه دفعه بچه شد و تنگ غروب سنگ توی شیشهء فردا زد و رفت حیوونی تازگی آدم شده بود به سرش هوای حوٌا زد و رفت دفتر گذشته ها رو پاره کرد نامهء فرداها رو تا زد و رفت زنده ها خیلی براش کهنه بودن خودشو تو مرده ها جا زد و رفت هوای تازه دلش میخواست ولی آخرش توی غبارا زد و رفت دنبال کلید خوشبختی می گشت خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت یکشنبه 20 فروردین 1391 :: 10:02 :: نويسنده : shamdan
من دیگه خسته شدم بس که چشام بارونیه پس دلم تا کی فضای غصه رو مهمونیه من دیگه بسه برام تحملِ این همه غم بسه جنگ بی ثمر برای هر زیاد و کم نمی خوام دربدر پیچ و خم این جاده شم واسه آتیش همه یه هیزم آماده شم یا که موجود کم و خالیه پر افاده شم وایسا دنیا وایسا دنیا من می خوام پیاده شم قربونت برم خدا چقدر غریبی رو زمین آره دنیا ما نخواستیم دل و با خودت نبین
بیایید اشک شوق در چشم همدیگر ببینیم دلم برای خنده ی ان خاک خوابیده پیر تنگ شده شاید دندان هایش مصنوعی بودولی خنده هایش واقعی بود واز دل کوچکش بودزیراین سقف قابی ازعکس هایش دارم زیر این سقف هنوز هم گرمای محبتش هست زیر این سقف ماه پیدا نیست ولی روی ماه تورا هنوزهم ازپشت شیشه قاب می تونم ببینم زیر این سقف هنوز هم همراز تنهاییام کنار پنجره ایستاده و برای پر کشیدنم پنجره رو باز می کنه سقف کوتاهم با همه کوتاهیش عاشقانه زیر لگد مال شدن باران و برف مرا در آغوشش جای داده دو فنجان چای می ریزم یکی برای خودم و دیگر برای سقفم می خواهم دیگر در کنارت باشم و اینبار من برای تو باشم نه تو برای من می خواهم فقط در پناه تو لبخند بزنم و اشک هایم را باآسمان تقسیم کنم درسته مثل آسمان پر ستاره نیستی ولی مثل آسمان رنگ عوض نمی کنی و همیشه یک رنگی.مثل شنهای کویر شنبه 19 فروردین 1391 :: 18:39 :: نويسنده : shamdan
بی روسری بیا که دقیقا ببینمت اما به گونه ای که فقط من ببینمت با تو نمی شود که سر جنگ وکینه داشت حتی اگر که در صف دشمن ببینمت نزدیک تر شدی به من ازمن به من که من حس کردنی تر از رگ گردن ببینمت مثل لزوم نور برای درخت ها هر صبح لازم است که حتما ببینمت حس می کنم دو دل شده ای لحظه ای مباد درشک بین ماندن و رفتن ببینمت
شنبه 19 فروردین 1391 :: 18:35 :: نويسنده : shamdan
باید تو را همیشه به دقت نگاه کرد
یعنی نه سرسری، سر فرصت نگاه کرد خاتون! بگو که حضرت خالق خودش تو را وقتی که آفرید چه مدت نگاه کرد هر دو مخدرند که بیچاره می کنند باید به چشم هات به ندرت نگاه کرد هر کس نظاره کرد تو را دلسپرده شد فرقی نمی کند به چه نیت نگاه کرد عارف اگر برای تقرب به ذات حق زاهد اگر برای ملامت نگاه کرد تو بی گمان مقدسی و کور می شود هر کس تو را به قصد خیانت نگاه کرد
شنبه 19 فروردین 1391 :: 15:05 :: نويسنده : shamdan
گونه های خیسم رانمی توانم پنهان کنم سرنوشت را نمی توانم انکار کنم اما خداوندا چرا در نگاه یک کودک منتظر اشک را نمی بینی چرا سردی دستهای یک کودک بی پناه را حس نمی کنی
خداوندا سرنوشت چرا بد نوشت و چرا اینگونه نوشت بازی روزگار با ما چرا اینگونه نوشت روزگاری تلخ حسرت نگاه سردی دست چشمهای خیس و دلهای غمگین و خسته
خداوندا جوابی برای اینها ندارم؟؟؟؟ |
|||
|
|
نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید
کد ۶ رقمی ارسالشده به ایمیل و رمز عبور جدید را وارد کنید.
در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید
دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید